Mijn interesse in dermatologie is niet plots ontstaan, maar stap voor stap gegroeid door de mensen en ervaringen die mijn pad kruisten.

Mijn interesse in dermatologie ontstond al tijdens mijn studies.
In de laatste drie jaar van mijn opleiding diergeneeskunde liep ik vrijwillige stage in een groepspraktijk in Hove. Vaak reed ik drie keer per week, zodra de lessen om 13u eindigden, met mijn eerste kleine Ford Fiesta van Merelbeke naar Hove. Het was een intense periode, maar ook één van de meest vormende uit mijn leven.
In die praktijk kreeg ik de kans om van drie dierenartsen tegelijk te leren. Ik mocht letterlijk van de ene consultatieruimte naar de andere lopen, elk met hun eigen specialisatie. Soms bleef ik er zelfs slapen als ik de volgende dag geen les had. Het voelde als thuiskomen in een wereld waar passie, kennis en collegialiteit centraal stonden.

Eén van hen, dr. Ria Lippens — die we helaas veel te vroeg hebben moeten missen — heeft mijn professionele pad voorgoed veranderd. Haar enthousiasme voor dermatologie was aanstekelijk. De manier waarop zij sprak over huidproblemen, oorzaken, puzzels, artikels, nieuwe inzichten… het was onmogelijk om daar niet door geraakt te worden. Van haar leerde ik niet alleen de inhoud, maar ook de liefde voor het vak: de gedrevenheid, de nieuwsgierigheid, het plezier van het uitzoeken en begrijpen.

Zij werd uiteindelijk ook mijn co-promotor voor mijn scriptie in het laatste jaar, met het onderwerp “De huid als spiegel voor inwendige ziekten”. Dankzij haar kreeg ik twee dagen na mijn afstuderen de kans om te starten in een drukke eerstelijnspraktijk in Menen, bij een collega die dezelfde passie voor dermatologie deelde.
Na een jaar interims begon ik mijn eigen praktijk en bouwde ik mijn cliënteel stap voor stap op. En toen kreeg ik de kans om naar een groot Europees dermatologiecongres te gaan. Daar ontmoette ik vijf dierenartsen met wie ik het jaar nadien naar het wereldcongres in Bordeaux trok. We stimuleerden elkaar om de ESAVS opleiding dermatologie in Wenen te volgen — een beslissing die mijn carrière mee heeft gevormd.

Die opleiding was intensief: drie modules van telkens twee weken, tien dagen lang, zeven uur per dag les. Maar het was ook onvergetelijk. In de weekends bleven we in Wenen, genoten we van de cultuur, het eten, de opera… en groeiden we uit tot een hechte groep. Onze WhatsApp-groep heet nog altijd “dermatologie date”, en die dames zijn me door de jaren heen door dik en dun blijven steunen.

Na de opleiding volgde het examen in Luxemburg en een uitgebreide casusopdracht van 100 patiënten om aan te tonen dat je de materie echt beheerst. Sinds 2021 mag ik me officieel ‘Certificate in Small Animal Dermatology’ noemen, en sindsdien heb ik al heel wat dieren met huid- en oorproblemen mogen helpen.

Met ‘Dier en Vacht’ wil ik een nieuw hoofdstuk beginnen, naast het bestaande dierenartsluik ‘dier-en-vriend’ en ‘Vivets’, 3 grote interessevelden, onlosmakend verbonden, die ik met veel passie uitoefen.

De website helpt om de weg naar Ruddervoorde makkelijker te maken — voor baasjes die hun dier optimale zorg willen geven, én voor collega dierenartsen die graag willen doorverwijzen.